Pęknięcia w betonowych konstrukcjach mostowych to codzienność inżynierów. Woda, sól i mróz systematycznie pogłębiają mikrouszkodzenia, zmuszając do kosztownych remontów. Alternatywą staje się materiał zdolny do samodzielnej regeneracji – beton zasiedlony przez bakterie. Mikroorganizmy, umieszczone w mieszance budowlanej, aktywują się dopiero w momencie pojawienia się rys.
Mechanizm naprawy na poziomie komórkowym
Wyselekcjonowane szczepy, na przykład Sporosarcina pasteurii, wytwarzają ureazę – enzym rozkładający mocznik na jony węglanowe. Te w obecności jonów wapnia krystalizują w kalcyt, czyli minerał wypełniający szczeliny. Proces jest całkowicie naturalny i nie wymaga ingerencji z zewnątrz. Bakterie pozostają w uśpieniu, dopóki wilgoć nie dostanie się do pęknięcia – wtedy budzą się i produkują „cement” biologiczny.
Trwałość mostów w nowej perspektywie
Zastosowanie takiego betonu w elementach narażonych na obciążenia dynamiczne, jak przyczółki czy belki nośne, może znacząco opóźnić degradację. Zamiast wymieniać nawierzchnię co kilkanaście lat, wystarczy zapewnić bakteriom odpowiednie warunki – czyli stały dostęp do wilgoci i składników odżywczych dodanych do mieszanki. Żywotność mostów wydłuża się o dekady, a koszty utrzymania spadają. To rozwiązanie sprawdza się tam, gdzie klasyczne uszczelnianie bywa zawodne lub drogie.