Zmiana sposobu interakcji z maszyną cyfrową rzadko następuje gwałtownie. Zazwyczaj jest to proces przesuwania granic abstrakcji, gdzie każda kolejna warstwa oddala człowieka od bezpośredniego operowania na rejestrach procesora. Obecnie obserwujemy zjawisko, które wymyka się sztywnym ramom inżynierii oprogramowania. Chodzi o podejście określane mianem vibe coding. Nie jest to nowa metodologia w sensie formalnym, lecz raczej zmiana paradygmatu, w którym precyzja syntaktyczna ustępuje miejsca intencji i ogólnemu wyczuciu kierunku, w jakim ma zmierzać tworzony system.
Tradycyjne programowanie zawsze opierało się na rygorze. Każdy średnik, każda klamra i każda deklaracja typu miały swoje stałe miejsce w strukturze logiki. Błąd w jednym z tych elementów oznaczał awarię całego mechanizmu.