Próba zrozumienia mechanizmów, które łączą fizykę cząstek elementarnych z algorytmiką wysokiego poziomu, wymaga porzucenia klasycznego sposobu myślenia o procesach matematycznych. Tradycyjna architektura krzemowa, oparta na binarnym podziale rzeczywistości na stany zerowe i jedynkowe, osiąga granice swojej wydajności w starciu z problemami o skali kombinatorycznej.